| |
 |
 |
 |
 |
 |
Ik ben Miranka Mud.
Met gematigdheid in de kunst heb ik weinig, met uitgesprokenheid
des te meer, in de goede zin des woords.
Ik houd van denken, dromen, gevoel.
De zon, de sterren en de maan.
Literatuur, kunst, theater en dansen.
Ik geloof in de ziel, allesomvattende liefde, diepgang
en veel humor.
In de wereld geloof ik minder.
|
Ik
heb drie grote passies: toneelspelen, tekenen en schilderen
en schrijven.
Ik zie deze drie uitdrukkingsvormen niet als gescheiden,
maar als onderdeel van een geheel.
Het expressie geven aan gevoelens, gedachten op schrift,
papier/doek of het podium komt bij alle drie uiteindelijk
op hetzelfde neer.
Je vertelt een verhaal of geeft een aanzet daartoe,
alleen het materiaal wat je ervoor gebruikt is anders.
Één beeld kan aanleiding geven tot duizenden
andere beelden en zo een meer universeel karakter
krijgen.
Universele verhalen zijn verhalen die we delen en
dat gegeven moet toch ook iets troostrijks hebben.
Ik
ben vooral geïnteresseerd in mensen, in de
achterkant van een gezicht.
Naar mijn mening zijn het vooral de pijnlijke, tragische
gebeurtenissen en situaties, het verdriet in iemands
leven en in de wereld, die het grootste stempel
drukken op iemands bestaan en op de evolutie.
Leed laat zijn sporen achter, terwijl vreugde, geluk
makkelijker vervaagt en vaak vluchtiger is.
Toch
zijn het juist deze sporen die men vaak het best
weet te verbergen en waar dikwijls angstig en afwerend
op gereageerd wordt.
Naar mijn mening kan het leven prachtig zijn, maar
vaak net zo goed een nachtmerrie.
Het noodlot kan keihard en meedogenloos toeslaan
en mensen kunnen elkaar de verschrikkelijkste dingen
aandoen. Oorlog, terrorisme, ziekten, verlies, natuurrampen,
persoonlijk lijden, kinderleed, het is aan de orde
van de dag, toch doen veel mensen vaak aan het collectief
negeren van het tragische aspect, waardoor er bij
mensen gevoelsarmoede kan ontstaan en empathie te
vaak ontbreekt. |
Hoe
kan er ooit iets ten goede in de wereld en het leven
veranderen als men alleen het plezierige omarmt, maar
naar het tragische, het nare te weinig omkijkt, dat
isoleert en begraaft, terwijl het toch een groot en
belangrijk onderdeel van het leven betreft. Ik heb
er bewust voor gekozen om met mijn tekeningen aandacht
te geven aan de trieste kant van het bestaan.
Vreugde kan pas werkelijk tot bloei komen, wanneer
men ook de andere kant niet schuwt.
Een oppervlakkige wereld is geen wereld die echt leeft,
geneest en verder groeit. Mijn
bedoeling is niet het de toeschouwer en mijzelf
makkelijk te maken.
Naar mijn mening is kunst er niet om te amuseren
en te behagen, maar vooral om te confronteren, zoeken,
onthullen, vragen te stellen en bovenal oprecht
te zijn, waardoor de afstand tussen mens en het
beeld hopelijk wordt verkleind.
|
|
 |
 |
 |
 |
|
